Depresja poporodowa

Co czuje kobieta?

Przez 9 miesięcy nieustannie wpatrywałaś się w swój brzuch, marząc tylko o tym, aby móc wreszcie przytulić swoje maleńkie dziecko. Wyobrażałaś sobie jak będziesz się nim codziennie opiekować, ile radości będzie przynosił Wam wspólnie spędzony dzień. Widziałaś siebie jako cudowną i kochającą matkę w pełni oddaną swojemu dziecku. A teraz, kiedy Twoje dziecko jest już na świecie nie potrafisz w sobie odnaleźć żadnych pozytywnych uczuć... Nie chcesz nosić go na rękach, tulić, karmić, przewijać...

Czujesz, że Twój cały świat zawalił się. Czujesz się najgorszą matką na świecie. Czujesz się strasznym człowiekiem, który nie ma w sobie niczego dobrego... Od środka zjada Cię poczucie winy. Masz wrażenie, że ci wszyscy ludzie dookoła Ciebie z pewnością Cię nienawidzą. Chciałabyś przestać istnieć i przestać żyć... Czujesz, że nie zasługujesz nawet na to by jeść, ubrać się, umyć... Chcesz ukarać samą siebie za to co czujesz. Patrzysz na swoje dziecko i wydaje Ci się ono kimś dziwnym, kimś całkiem obcym, kimś zupełnie nieważnym dla Ciebie. Z drugiej strony martwisz się, że coś może mu się stać, że może nagle zachorować. Sama nie rozumiesz własnych uczuć, więc jak miałabyś je komuś wytłumaczyć?

Nie chcesz z nikim rozmawiać. Każdą pomoc ze strony najbliższych rozpoznajesz jako dowód na swoją słabość, lub jako ich złą wolę, ich chęć udowodnienia Tobie, że jesteś gorsza. Twoje dziecko zaczyna płakać, choć dopiero co je uspokoiłaś. Czujesz złość. Czujesz rosnący w Tobie gniew. Myślisz, że uwzięło się na Ciebie, że to Twoja wina, że źle się nim zajmujesz... Narasta w tobie agresja. Chcesz, żeby to dziecko wreszcie przestało płakać, zasnęło i dało Ci spokój. Nie wytrzymujesz i krzyczysz na nie. Ono płacze coraz głośniej i coraz bardziej boi się. To wyprowadza Cię z równowagi...

Potrząsasz swoim dzieckiem i dopiero w tym momencie dociera do Ciebie co robisz. Chwytasz swoje dziecko w ramiona, przepraszasz je za swoje zachowanie, czujesz się podle, obiecujesz sobie, że to się nie powtórzy... Tylko skąd masz wziąć tyle siły, by dotrzymać swojej obietnicy?

Droga mamo, nie obwiniaj się! Potrzebujesz pomocy i wsparcia. Nie wstydź się skorzystać z pomocy psychiatry! Wsparcie odpowiednimi lekami spowoduje, że staniesz się znowu tą kobietą, która patrzyła z wielką miłością na powiększający się brzuch. Staniesz się najlepszą matką dla Twojego dziecka...

Polecamy strony