Depresja poporodowa

Depresja poporodowa (BNO) to zespół zaburzeń afektywnych o dość szerokim spektrum, których głównym objawem jest wyraźnie obniżony nastrój matki, który objawia się w pierwszych 6 miesiącach po porodzie.

Kobiety ze względu na napiętnowanie społeczne lub nieuzasadnioną obawę o możliwość pozbawienia ich władzy rodzicielskiej często cierpią w samotności i skrywają swoje uczucia. Mimo ogromnych trudności starają się opiekować niemowlęciem, choć z czasem staje się to niemożliwe, ponieważ depresja poporodowa to poważna choroba, która wymaga leczenia specjalistycznego.

Depresja poporodowa (w odróżnieniu od Baby Blues) nie przeminie sama i w przypadku braku leczenia w dłuższym okresie może przejść w dużą trudniejszą do leczenia postać chroniczną. Właściwa informacja, opieka medyczna, leczenie farmakologiczne oraz wsparcie ze strony najbliższych powodują całkowite wyleczenie u zdecydowanej większości kobiet.

Mimo licznych sporów środowiska naukowego na temat niektórych kwestii związanych z depresją poporodową, wiedza na temat tej choroby jest już dość ugruntowana.

Aby rozpoznać depresję poporodową należy znać jej osiowe objawy. Są nimi przede wszystkim: obniżony nastrój, płaczliwość, poczucie fizycznego i psychicznego wyczerpania, problemy ze snem, napięcie, stany lękowe, obniżona poczucie własnej wartości, niechęć do opiekowania się dzieckiem, różnego rodzaju bóle.

Depresja poporodowa nie powinna być powodem do wstydu i nie powinna wywoływać u chorej dodatkowo poczucia winy! Może ona spotkać każdą kobietę, nawet najlepszą matkę. Nie są przed nią chronione żadne grupy – może na nią zachorować każdy - lekarz, nauczyciel, polityk czy też psycholog. Nie można tych trudnych emocji chować przed światem, próbować samemu pokonywać trudności. Trzeba z podniesioną głową powiedzieć „potrzebuję pomocy”.